Vlak voordat de koop van ons eerste eigen huis rond is, besluit de lakse verhuurder van onze huidige woning eindelijk iets aan de onderhoud van het pand te gaan doen. Met enige regelmaat kan ik de deur van onze zolderwoning niet uit, omdat de mannen op het dak aan het werk zijn en de ladder pontificaal voor onze voordeur hebben gezet (de wc is op de gang, dus op dagen dat ik thuis zit te studeren dit zorgt voor enige wrijving).

 

Vandaag is er een stellage aan de voorzijde van het pand aangebracht. De hele ochtend hoorde ik ze werken tot, rond een uur of één, materieel voor ons kleinde raampje op de vierde verdieping in zicht kwam. Gevolgd door een brede kerel in donkerblauwe werkkleding. Ik werp een blik uit het raam. Zijn middenregio is precies op ooghoogte en... zie ik dat nou goed? Zijn gulp staat open.

 

De man bukt en ziet me uit het raam kijken. Enthousiast klopt hij op het raam, ervan overtuigd dat hij contact heeft. "Shit," denk ik, gevolgd door: "Ik ga maar weer eens aan mijn huiswerk."

 

 

Een donderdagmiddag op Station Zuid. Ik sta te wachten op de metro. De 50 arriveert, het gangpad vol met mensen die eruit willen. Op het perron staat een horde mensen die er graag in willen. De deuren gaan open en de reizigers stromen eruit.

 

Een vrouw van een jaar of vijftig besluit dat ze geen zin heeft om te wachten en perst zich langs de uitgaande stroom de metro in. Ze heeft ongetemd, grijs, halflang haar, een moe, grof gezicht en draagt een donkergroene waxcoat.

 

Een jongen van begin twintig zegt, terwijl de vrouw zich langs hem heen drukt "In plaats van dat u even netjes wacht tot iedereen is uitgestapt." Hij is lang en smal, draagt een knalpaarse trui, heeft een koptelefoon op en draagt een pet. Juist. Zo ben ik ook opgevoed!

 

"Ja, ja, ja," zegt de vrouw, met de intonatie van een dwarse puber, terwijl ze gewoon doorduwt en gaat zitten. Die is dus niet opgevoed.

Vrijdagochtend, ik zit in een t-shirt op de bank en de deurbel gaat. We wonen vier hoog, dus ik kan niet zien wie er voor de deur staat. Maar ik verwacht een paar regenlaarzen, dus ik trek gauw een broek aan en druk in het halletje op de knop voor de voordeur.

 

Op de begane grond hoor ik iemand duwen tegen de klemmende voordeur. Na twee pogingen wordt er genoeg gewicht tegen het hout gegooid en hoor ik de deur kreunend opengaan. "Hallo?" Roep ik naar beneden. Geen antwoord, maar wel voetstappen op de trap. Dat is raar, de TNT man laat pakjes achter op de trap. Mijn lief kijkt altijd eerst uit het raam of er een TNT truck staat, waarom heb ik dat niet gedaan?

 

Even denk ik eraan om snel m'n eigen voordeur in te rennen en de deur op slot te doen. Maar dat kan altijd nog, denk ik. "Hallo?"Roep ik nog maar eens. "Hallo!" Hoor ik nu terug. "Ja?" antwoord ik. "Hoort u mij?" zegt een oudere mannenstem, terwijl langzaam de treden naar de eerste verdieping worden genomen. "Ja," antwoord ik.

 

"Ik ben W en ik kom met u praten over de hoop die De Bijbel kan bieden." "Oh nee," zeg ik hardop. "Draai maar weer om," zeg ik, "daar heb ik geen behoefte aan." "Draai maar weer om?" hoor ik W vragen. "Ja, draai maar weer om," zeg ik. "Ok, fijn dat u het zegt, dat bespaart me een lange reis."

 

En de voetstappen dalen weer af naar beneden. De voordeur wordt met wat moeite dichtgetrokken en ik hoor de bel bij de buren gaan.

Er was eens een nacht, ongeveer een week geleden, dat ik onrustig droomde. Eens in de zoveel tijd heb ik daar last van, niet altijd herinner ik me iets van de inhoud van de dromen tegen de tijd dat ik wakker word. Dit keer wel.

 

Deze nacht was een aaneenschakeling van woelige fragmenten. Ergens op het eind zat ik in een auto met mijn vader. Het was donker, ik zag alleen wat zich in het licht van de koplampen bevond. Hij reed, ik zat achterin en ik weet nog dat ik dacht: "Hee, nu ik hem toch zie, kan ik hem vragen of hij ergens spijt van heeft." Ik geloof dat ik me er wel bewust van was dat hij niet meer leefde, of niet. Het leek in ieder geval een doodnormale vraag. Helaas kan ik me het antwoord niet herinneren.

 

Wat ik me wel herinner is dat ik zag dat we van de weg afgingen. Het was geen grote weg, eerder een zandpad, maar we gingen ervan af. Ik zei er nog wat van, maar mijn vader beweerde dat hij de weg wist. Het was een eiland trouwens. Hoe ik dat wist, weet ik nu niet meer, maar we bevonden ons op een eiland. En voor ik het wist, reed mijn vader ons een afgrond in.

 

Dat is het. Meer herinner ik me niet. Maar het was genoeg om ernstig uit balans wakker te worden. Volgens mijn moeder (aan wie ik altijd vertel wat ik gedroomd heb als ik mijn vader heb gezien) hoeft het niet per se negatief te zijn, dat mijn vader me een afgrond in reed (ok, 'ons', maar hij was al dood, dus voor hem heeft het geen extra gevolgen, zou ik zo denken). Als voorbeeld haalde ze aan, dat als je droomt dat je dood gaat, dat betekent dat er een grote verandering in je leven plaats gaat vinden.

 

Heeft iemand toevallig verstand van droomduiding? Uitleg is welkom.

Een vrijdagnacht in april. Het weer is mooi geweest, buiten is het nog steeds heel mild. Op het dak klinken stemmen van buren die nog lekker in de buitenlucht genieten. Eenmaal in bed blijven we het gezellig klinkende gekeuvel horen. We kunnen net niet verstaan wat er wordt gezegd.

 

Dan horen we voetstappen op het dak. Ze stoppen boven ons hoofd en worden gevolgd door een geluid als kleine steentjes die over de dakpannen worden uitgestrooid. "Wat is dat?" vraag ik. "Er staat er één op ons dak te pissen," antwoordt mijn lief. "Getver!" denk ik, maar het geluid is alweer opgehouden en de voetstappen verwijderen zich weer richting het gekeuvel. Wij zonnen op het dak, we eten er regelmatig ons avondeten als het weer mooi is.

 

Enige tijd later is lief al in slaap gevallen, maar lig ik nog lekker een boek te lezen. Weer hoor ik voetstappen dichterbij komen. "Het zal toch niet...?" Jawel, even later hoor ik een hissende straal neerkomen vlak boven mijn hoofd. Wel verdorie!

 

Razendsnel spring ik uit bed, gooi ik de voordeur open, zet ik de ladder tegen het dakluik en klim ik erop. Het luik til ik wat onhandig op, maar dan kijk ik tegen de achterkant van een jongen, die nog geen halve meter van me vandaan staat. "Zeg, doe eens even normaal! Ga op je eigen dak staan pissen!" roep ik. De jongen heeft zijn piemel nog in zijn hand als hij enigszins verdwaasd omkijkt. Hij maakt echter geen aanstalten om te vertrekken, dus moet ik mijn woorden nog wat kracht bij zetten. "OPZOUTEN!" roep ik.

 

"Klaaaar," zegt hij droog. En met zijn apparaat nog steeds in de hand (het is te donker om het ding zelf te zien, gelukkig), loopt hij weg. De rest van de nacht blijft het rustig boven ons hoofd.

 

Lief en ik stappen in Amstelveen uit de tram. Naast ons op de stoep loopt een klein meisje van een jaar of vijf aan mama's hand. Ze heeft engelachtige blonde krullen en een knalgroene Pietenpet op.

 

"Ik ben braaf geweest hoor!" roep ik tegen het Pietje. "Ik wil niet mee in de zak naar Spanje!"

 

Het meisje kijkt naar mama, onzeker. Mama zegt: "Ze heeft het tegen jou," waarop het meisje roept: "Neehee, ik ben niet e-hecht!"

Sinds september dit jaar ben ik begonnen aan een nieuwe studie. Nadat we terug kwamen van onze reis, kwam ik precies terug in de situatie van daarvoor: geen baan, geen geld, geen perspectief op verandering. Ik werd er een beetje verdrietig van en besefte (eindelijk) dat ik dan maar het roer rigoureus om moest gooien.

 

Verandering maak je zelf. Als niet linksom, dan maar rechtsom, verandering moest er komen. Stilstand is achteruitgang! En ik ging op die manier al een hele tijd achteruit.

 

Communicatie is het geworden. Liever deed ik Journalistiek, maar die opleiding kon ik in deeltijd alleen in Tilburg vinden en de 1200 euro aan reisgeld per jaar had ik er niet voor over.

 

Ineens kreeg ik een baan. Tijdelijk, maar wel part-time, te doen naast mijn studie! Het betaalde ok, hoewel het wel ver fietsen was. En ineens... kreeg ik na een maand een andere baan aangeboden. Ook part-time, maar het betaalt bijna anderhalf keer zoveel, is dichterbij huis, past precies om de studie heen en het is nog leuk werk ook! De switch was zo gemaakt en ik kan gewoon niet geloven wat een mazzel ik ineens heb.

 

Het voelt alsof het alles te maken heeft met die verandering, met het besluit om het roer om te gooien. Maandenlang (jaren) probeerde ik vooruit te ploeteren tegen de wind in en na de koerswijziging heb ik ineens wind mee. Heerlijk, wat geniet ik hier van. Wat vind ik mijn nieuwe baan leuk en wat is het fijn om de uitdaging van de studie aan te gaan!

 

Maar tijd dus. Tijd is een luxe. Ik heb er tegenwoordig niet veel extra van en als ik het al heb, ben ik blij als ik mijn lief eens zie. Sorry dat ik wat minder vaak op saslog post. Maar het gaat goed met me, dat wilde ik maar even laten weten.

 

 

Gefeliciteerd pap. Vandaag was je 64 geworden. Ik hoop dat je een dansje doet, een lekkere sigaar rookt, lekker eet met veel toetjes en goed gezelschap, waar je ook bent.

 

Volgens Chinees bijgeloof mag je iemands verjaardag nooit vieren vóór de datum. Zo zou je iemands leven verkorten. Bami eten op iemands geboortedag zou leiden tot een lang leven. Mijn papa was dol op bami, we aten het áltijd op zijn verjaardag. Maar dood ging hij toch.

 

Zijn verjaardag hebben we afgelopen zondag al gevierd, lekker voor de dag zelf, want dood is hij immers al. Mama had al zijn favoriete kostjes gemaakt (inclusief bami, hoewel de onzin van het bijgeloof wel een beetje bewezen is) en zijn oudste vrienden waren er om het glas op hem te heffen.

 

Vrijdagnacht droomde ik dat hij er was. Er was een groot feest met tientallen grote, ronde tafels en mijn liefste familie zat aan één ervan. Mijn vader en mijn broer bezetten samen één stoel en in mijn droom vond ik dat geen moment raar. Ik gaf iedereen een zoen, inclusief mijn vader, en aaide hem over zijn haar.

 

In mijn hersens vond kortsluiting plaats, want ergens wist ik dat hij er niet meer was. Ik maakte een sprong naar de laatste keer dat ik hem écht aanraakte. In het ziekenhuis, hij buiten bewustzijn en aangesloten op draden en slangen. Ik schrok wakker, huilend. Niet omdat hij er niet meer was, maar omdat ik hem gezien had, gezoend had, en omdat het echt was.

 

Ik hou van je, papa en ik mis je.

 

We hebben besloten wel naar Cambodia te gaan. Morgen stappen we op de bus naar Siem Reap, na vier nachten op Don Det, een van de eilanden van Si Phan Don (4000 Islands) door te hebben gebracht. We zijn nu zo dicht bij Angkor Wat, dat we de verleiding toch niet kunnen weerstaan.

 

Twee dagen later nemen we de bus naar Phnom Penh en van daar vliegen we met Air Asia naar Bangkok. De volgende dag stappen we alweer op een vlucht naar Krabi, waar we de laatste week lekker op het strand gaan hangen, beetje schommelen in een hangmat, lurken aan een fruitshake en nog bruiner worden dan we al zijn.

 

Don Det is een heel relaxed eilandje, waar het stikt van de guesthouses, die op het moment bijna allemaal leeg zijn. Het is laagseizoen.

 

Er is hier niet veel te doen. De eerste dag zijn we gaan fietsen naar het eilandje Don Khon, dat aan Don Det vast zit met een stevige betonnen brug, nog gebouwd door de Fransen. Je betaalt 20.000 per persoon om de brug te mogen gebruiken, maar mag dan doorfietsen om de watervallen te bekijken. Deze watervallen zijn niet zo waanzinnig mooi als die van Kuang Si bij Luang Prabang, maar het natuurgeweld dat zich met duizenden liters tegelijk door het rotslandschap perst is toch indrukwekkend om te zien. Tom staat te fantaseren dat hij zijn kajak bij zich heeft...

 

Verder hebben we een excursie ondernomen naar Don Khong, het grootste eiland van Si Phan Don, maar daar bleek bijzonder weinig te doen. We gingen erheen omdat iemand ons verteld had dat daar ook watervallen waren, maar dat bleek niet het geval. We wilden er pasfoto's laten maken voor ons Cambodiaans visum, maar daar vroegen ze 70.000 kip (7 euro!) voor, dus dat hebben we gelaten. Uiteindelijk hebben we gewoon een rondje over het eiland gecrosst op een scooter en genoten van de landelijke sfeer. De bootreis naar het eiland was op zich ook wel mooi, en ik vond het leuk om eens te zien wat er buiten ons kleine eilandje op Si Phan Don te doen was.

 

Ons guesthouse heet Little Eden en is een van de eerste die je tegenkomt als je van de boot stapt. Het heeft stevige (want van baksteen en dat is uitzonderlijk op dit eiland) huisjes, die ruim en schoon zijn en voorzien van en suite badkamer. Het is de duurste accommodatie op het eiland (120.000 per nacht voor een kamer met een fan, 180.000 voor aircon), maar we zijn toch geen 'echte' backpackers en het stadium van een bamboe kot met een gedeelde wasgelegenheid, die te smerig is om aan te raken (30.000 per nacht), een beetje voorbij.

 

De guesthouse wordt gerund door een Belg (getrouwd met een Lao vrouw) en het restaurant alleen al, met waanzinnig uitzicht op de ondergaande zon over een van de naburige eilanden en superlekker eten, is de moeite waard om voor naar Little Eden te komen. Op de kaart staan smakelijke Aziatische gerechten (hete kip, gebakken vis met knoflook), maar ook westerse (bijv. vis in witte wijnsaus). De westerse gerechten worden vergezeld door frietjes! Echte, verse, goudbruine, krokante en toch sappige Belgische frietjes. Met mayo! Briljant!!!!

Gisteren hebben we tickets geboekt voor de nachtbus van Vientiane naar Si Phan Don. Tom had last van zijn buik en ik was moe, omdat ik slecht had geslapen. We vonden onszelf een beetje zielig en hebben onszelf verwend met een waanzinnig lekkere massage (dat weet je vantevoren nooit, maar deze pakte goed uit) bij Champa Spa in de Pangkam straat.

 

In die straat was een winkeltje dat Jouly heette, waar handicraft spulletjes, katoen (tassen enzo)  en zilveren juwelen (jouly! Zo spreken ze dat soms uit hier, echt te briljant dat deze tent zo heet) verkochten. Buiten hing een bord  waar bustickets op werden aangeboden. Dus wij gingen even kijken.

 

De vrouw die de winkel beheerde was immens grappig en sprak goed Engels. Ze legde ons uit dat geen enkele bus (VIP of anders) in 1 keer door rijdt naar Si Phan Don, je moet altijd overstappen in Pakse (Paksééé). En zij was goedkoop, maar 220.000 kip (vergelijk 250.000 per persoon bij ons eigen hotel).

 

Jouly (ik noem haar zo) ratelt verder over no near toilet and no upstairs en wij snappen niet wat ze bedoelt. Maar we vinden haar wel tof en zeggen dat we wel willen boeken. Ze belt. Ze geeft de naam van ons hotel door (voor de pick-up). En als ze klaar is, schrijft ze voor ons twee kaartjes en legt ze uit dat ze twee stoelen bij elkaar heeft geboekt, niet bij het toilet in de buurt (ahhh...!) en onderin, want bovenin is krapper, dicht bij het plafond (ahhhh!).

 

Top! Wij hebben zo het vermoeden dat weinig anderen die moeite genomen zouden hebben (zeker niet die lamme takken van ons hotel, die we wel vier keer om onze was hebben moeten vragen).

 

Eenmaal klaar kijken we nog even rond in de winkel. Er wordt naar ons geblaft van achter een schotje (naar de keuken, winkeltjes hier zitten vaak aan een huis vast). Tom de dierenvriend gaat natuurlijk kijken. Er blijkt een klein hondje te zijn dat zich ondanks het blaffen enthousiast laat aaien. Tom zegt: "Lelijk hondje."

 

Vertelt die vrouw (alsof ze hem heeft verstaan) dat ze gisteren de hond heeft laten knippen. Hij had eerst lang haar, like this  (10 cm, gebaart ze tussen haar vingers), overal, gebaart ze. Maar hij had het zo warm, dus wilde ze de buik kort laten knippen.

 

Ze brengt hem weg, betaalt geld, maar als hij terugkomt, is hij helemaal kaal! "Like monkey!" roept ze. Het is een Shitsu (geen idee of ik dat goed schrijf, heb geen verstand van hondjes!), dus hoort lang, maar de knipper had gezegd: "So hot!" en nu is haar hondje net een monkey.

 

Briljant verhaal.