Vlak voordat de koop van ons eerste eigen huis rond is, besluit de lakse verhuurder van onze huidige woning eindelijk iets aan de onderhoud van het pand te gaan doen. Met enige regelmaat kan ik de deur van onze zolderwoning niet uit, omdat de mannen op het dak aan het werk zijn en de ladder pontificaal voor onze voordeur hebben gezet (de wc is op de gang, dus op dagen dat ik thuis zit te studeren dit zorgt voor enige wrijving).

 

Vandaag is er een stellage aan de voorzijde van het pand aangebracht. De hele ochtend hoorde ik ze werken tot, rond een uur of één, materieel voor ons kleinde raampje op de vierde verdieping in zicht kwam. Gevolgd door een brede kerel in donkerblauwe werkkleding. Ik werp een blik uit het raam. Zijn middenregio is precies op ooghoogte en... zie ik dat nou goed? Zijn gulp staat open.

 

De man bukt en ziet me uit het raam kijken. Enthousiast klopt hij op het raam, ervan overtuigd dat hij contact heeft. "Shit," denk ik, gevolgd door: "Ik ga maar weer eens aan mijn huiswerk."

 

 

Een donderdagmiddag op Station Zuid. Ik sta te wachten op de metro. De 50 arriveert, het gangpad vol met mensen die eruit willen. Op het perron staat een horde mensen die er graag in willen. De deuren gaan open en de reizigers stromen eruit.

 

Een vrouw van een jaar of vijftig besluit dat ze geen zin heeft om te wachten en perst zich langs de uitgaande stroom de metro in. Ze heeft ongetemd, grijs, halflang haar, een moe, grof gezicht en draagt een donkergroene waxcoat.

 

Een jongen van begin twintig zegt, terwijl de vrouw zich langs hem heen drukt "In plaats van dat u even netjes wacht tot iedereen is uitgestapt." Hij is lang en smal, draagt een knalpaarse trui, heeft een koptelefoon op en draagt een pet. Juist. Zo ben ik ook opgevoed!

 

"Ja, ja, ja," zegt de vrouw, met de intonatie van een dwarse puber, terwijl ze gewoon doorduwt en gaat zitten. Die is dus niet opgevoed.

Zo. Juni 2011. Het eerste schooljaar van de studie communicatie zit erop. Twee tienen, negen negens, een paar achten en zevens en een zes. Het is niet moeilijk, maar het is wel veel werk. Het harde werken is beloond. De P is in de pocket!

 

En nu: een welverdiende vakantie. Tot over een paar weken jongens!

Vrijdagochtend, ik zit in een t-shirt op de bank en de deurbel gaat. We wonen vier hoog, dus ik kan niet zien wie er voor de deur staat. Maar ik verwacht een paar regenlaarzen, dus ik trek gauw een broek aan en druk in het halletje op de knop voor de voordeur.

 

Op de begane grond hoor ik iemand duwen tegen de klemmende voordeur. Na twee pogingen wordt er genoeg gewicht tegen het hout gegooid en hoor ik de deur kreunend opengaan. "Hallo?" Roep ik naar beneden. Geen antwoord, maar wel voetstappen op de trap. Dat is raar, de TNT man laat pakjes achter op de trap. Mijn lief kijkt altijd eerst uit het raam of er een TNT truck staat, waarom heb ik dat niet gedaan?

 

Even denk ik eraan om snel m'n eigen voordeur in te rennen en de deur op slot te doen. Maar dat kan altijd nog, denk ik. "Hallo?"Roep ik nog maar eens. "Hallo!" Hoor ik nu terug. "Ja?" antwoord ik. "Hoort u mij?" zegt een oudere mannenstem, terwijl langzaam de treden naar de eerste verdieping worden genomen. "Ja," antwoord ik.

 

"Ik ben W en ik kom met u praten over de hoop die De Bijbel kan bieden." "Oh nee," zeg ik hardop. "Draai maar weer om," zeg ik, "daar heb ik geen behoefte aan." "Draai maar weer om?" hoor ik W vragen. "Ja, draai maar weer om," zeg ik. "Ok, fijn dat u het zegt, dat bespaart me een lange reis."

 

En de voetstappen dalen weer af naar beneden. De voordeur wordt met wat moeite dichtgetrokken en ik hoor de bel bij de buren gaan.

Er was eens een nacht, ongeveer een week geleden, dat ik onrustig droomde. Eens in de zoveel tijd heb ik daar last van, niet altijd herinner ik me iets van de inhoud van de dromen tegen de tijd dat ik wakker word. Dit keer wel.

 

Deze nacht was een aaneenschakeling van woelige fragmenten. Ergens op het eind zat ik in een auto met mijn vader. Het was donker, ik zag alleen wat zich in het licht van de koplampen bevond. Hij reed, ik zat achterin en ik weet nog dat ik dacht: "Hee, nu ik hem toch zie, kan ik hem vragen of hij ergens spijt van heeft." Ik geloof dat ik me er wel bewust van was dat hij niet meer leefde, of niet. Het leek in ieder geval een doodnormale vraag. Helaas kan ik me het antwoord niet herinneren.

 

Wat ik me wel herinner is dat ik zag dat we van de weg afgingen. Het was geen grote weg, eerder een zandpad, maar we gingen ervan af. Ik zei er nog wat van, maar mijn vader beweerde dat hij de weg wist. Het was een eiland trouwens. Hoe ik dat wist, weet ik nu niet meer, maar we bevonden ons op een eiland. En voor ik het wist, reed mijn vader ons een afgrond in.

 

Dat is het. Meer herinner ik me niet. Maar het was genoeg om ernstig uit balans wakker te worden. Volgens mijn moeder (aan wie ik altijd vertel wat ik gedroomd heb als ik mijn vader heb gezien) hoeft het niet per se negatief te zijn, dat mijn vader me een afgrond in reed (ok, 'ons', maar hij was al dood, dus voor hem heeft het geen extra gevolgen, zou ik zo denken). Als voorbeeld haalde ze aan, dat als je droomt dat je dood gaat, dat betekent dat er een grote verandering in je leven plaats gaat vinden.

 

Heeft iemand toevallig verstand van droomduiding? Uitleg is welkom.

Een vrijdagnacht in april. Het weer is mooi geweest, buiten is het nog steeds heel mild. Op het dak klinken stemmen van buren die nog lekker in de buitenlucht genieten. Eenmaal in bed blijven we het gezellig klinkende gekeuvel horen. We kunnen net niet verstaan wat er wordt gezegd.

 

Dan horen we voetstappen op het dak. Ze stoppen boven ons hoofd en worden gevolgd door een geluid als kleine steentjes die over de dakpannen worden uitgestrooid. "Wat is dat?" vraag ik. "Er staat er één op ons dak te pissen," antwoordt mijn lief. "Getver!" denk ik, maar het geluid is alweer opgehouden en de voetstappen verwijderen zich weer richting het gekeuvel. Wij zonnen op het dak, we eten er regelmatig ons avondeten als het weer mooi is.

 

Enige tijd later is lief al in slaap gevallen, maar lig ik nog lekker een boek te lezen. Weer hoor ik voetstappen dichterbij komen. "Het zal toch niet...?" Jawel, even later hoor ik een hissende straal neerkomen vlak boven mijn hoofd. Wel verdorie!

 

Razendsnel spring ik uit bed, gooi ik de voordeur open, zet ik de ladder tegen het dakluik en klim ik erop. Het luik til ik wat onhandig op, maar dan kijk ik tegen de achterkant van een jongen, die nog geen halve meter van me vandaan staat. "Zeg, doe eens even normaal! Ga op je eigen dak staan pissen!" roep ik. De jongen heeft zijn piemel nog in zijn hand als hij enigszins verdwaasd omkijkt. Hij maakt echter geen aanstalten om te vertrekken, dus moet ik mijn woorden nog wat kracht bij zetten. "OPZOUTEN!" roep ik.

 

"Klaaaar," zegt hij droog. En met zijn apparaat nog steeds in de hand (het is te donker om het ding zelf te zien, gelukkig), loopt hij weg. De rest van de nacht blijft het rustig boven ons hoofd.

 

Daar is ze weer! Het eerste wat me opvalt, zijn de platte bronsmetallic schoenen met truttig vouwwerkje bovenop. Dan de grijze maillot met fluoriserend roze streep over de kuit. Een nondescripte jas (wat een wonder), flets oranjegekleurd haar. Tegen die tijd heb ik haar herkend: mijn bonte vriendin van een paar maanden terug.

 

Wederom zit ik in de metro. Ze is iets minder bont dan de eerste keer (de nondescripte zwarte jas helpt), maar ze heeft haar liefde voor roze tassen behouden. Niet van dat hippe felroze, maar van dat my-little-pony roze. De tas met borduurwerk erop die ze de vorige keer bij zich had, had een beetje dezelfde kleur.

 

Dit keer wint ze geen prijs. Die maillot zou bij een zorgvuldiger uitgekozen outfit best hip kunnen zijn. Maar opvallen doet ze wel. Ik kijk uit naar de volgende keer!

Wat hoorde ik gisteren nou? Overal op Twitter zoemde het rond: Blue Monday. Maar wat is dat dan?

 

Blijkt één of andere psycholoog ooit bedacht te hebben dat de derde maandag in januari de meest deprimerende dag van het jaar is, omdat de goede voornemens vervlogen zijn, het weer maandag is en de werkweek net begonnen, het weer bar en koud is, het nog steeds erg vroeg donker wordt en oh ja, het decembersalaris is ook al op en je hebt nog een stukje maand over.

 

Is er echt iemand die in dit soort onzin gelooft? Ik ben best fan van Twitter, ik haal er leuke informatie en nuttige tips vandaan. Maar dit voorbeeld toont wel aan dat er ook een soort van massahysterie rond kan waren. Een dergelijke uitspraak van een zogenaamde psycholoog wordt natuurlijk waar, als je het maar vaak genoeg zegt. Ik doe niet mee.

 

Als je iedere maandag met tegenzin weer naar je werk gaat, wordt het sowieso tijd om een andere baan te zoeken. En het probleem met het stukje maand dat je overhoudt aan het eind van je salaris is meestal structureel, veel mensen hebben dat iedere maand. Als je nu eens iets doet aan dat gat in je hand, is je geld ook halverwege januari niet op.

 

Bovendien zie ik het verschil niet tussen een Blue Monday, of Tuesday of Wednesday en ik weiger mezelf een ééndagsdepressie aan te laten praten, laat staan een weekdepressie. Ik maak zelf wel uit wanneer ik blue ben. Gisteren dus niet. En vandaag ook niet!

 

Een donderdag in december, in de metro in Amsterdam. Tegenover mij zit een extreem bontgekleurde mevrouw. Knálgroene gebreide sjaal, felle turquoise muts met een gehaakte bloem. Een halflange jas met grove roodbruine / beige ruiten en daaronder een rok met een druk bloemenpatroon (roze bloemetjes op een zwarte achtergrond), waaronder een gifgroene (gelige) glanzende rok weer uitsteekt (zo'n 20 centimeter). Eronder draagt ze stevige, hoge, bruine veterlaarzen.

 

Ze is... rond de 40? 45? Ze heeft oranje haar en een in contrast kleurloos en moe gezicht, met fletse blauwe ogen. Oh! Haar tas zie ik pas als ze opstaat om uit te stappen. Deze is van kunststof, roze met lila stippen en heeft een grofgeborduurd tafereel op de flap. Jeetje. Ja, dat maakt de look wel helemaal af.

 

Hulde. U krijgt de prijs voor de lelijkste outfit deze winter! Een in mijn universum nog nooit eerder uitgereikte prijs, overigens. Maar een outfit van deze nooit eerder vertoonde wanstaltige proporties verdient iets, dat staat vast.

 

Lief en ik stappen in Amstelveen uit de tram. Naast ons op de stoep loopt een klein meisje van een jaar of vijf aan mama's hand. Ze heeft engelachtige blonde krullen en een knalgroene Pietenpet op.

 

"Ik ben braaf geweest hoor!" roep ik tegen het Pietje. "Ik wil niet mee in de zak naar Spanje!"

 

Het meisje kijkt naar mama, onzeker. Mama zegt: "Ze heeft het tegen jou," waarop het meisje roept: "Neehee, ik ben niet e-hecht!"